మనోహర పరిమళాలు

ప్రియతమా.....
నేను బాగున్నాని నీవు తలచినట్టే నువ్వూ
బావున్నావని తలుస్థాను.అయినా నా పిచ్చి గానీ పసి పిల్లలు,
పువ్వులు,ప్రకృతి బావున్నాయని,బావుంటాయని ఒకరు చెప్పాలా ?నీ తలపు.. అది
ఒక మధురమైన అనుభూతి. అనుభూతిని ఆస్వాదించగలుగు తున్నందుకు నా మనసు పై
నాకే అసూయగా ఉంది. ఉదయత్పూర్వపు నడక లో చల్లగాలి నన్ను గిలిగింతలు పెడుతూ
అదే మాట నన్ను అడుగుతుంది తెల్సా .... అప్పుడు నేను ఏమంటానంటే పిచ్చి
గాలీ .. . తనను తడిమే అవకాశం నీకున్నప్పుడు నా తలపుల గురించి ఎందుకు
ఈర్ష్య అని... అయితే అప్పుడు గుట్టు విప్పింది ఆ మలయమారుతం.... తలపులలో
ఉన్నంత ఆనందం మరేదాంట్లో ఉండదని.నీ తలపుల జడి లో ఒక యుగం నిమిషంగా
గడుస్తున్నా...నిన్ను చూడాలని కోరిక వచ్చినప్పుడు మాత్రం ఒక నిమిషం ఒక
యుగంగా మారిపోతుంది ఎంత విచిత్రమో కదా?
ప్రియా ...కనిపిస్తావు కదా? నీవు కనపడగానే కాలం స్థంబించి పోయి గాలి
మననలను దూరంగా విసిరేసి మీ చావు మీరు చావండని ఒక మధురమైన శిక్ష
వేస్తే....

దూరంగా ప్రకృతి మధ్యలో ఎటు చూసినా పచ్చని పచ్చదనం మనలను చుట్టుకొని
తెల్లటి దూదిపింజల్లాంటి మేఘాలు మన తలలపైన నాట్యమాడే వేళ ప్రక్కన పారే
సెలయేటి నీటి సవ్వడి లో మన ఊసులు కలిసిపోయి నప్పుడు నీ తెల్లటి పలువరుస
తళుక్కు మన్నప్పుడు కొంగలు తమ రెక్కలు చూసుకొని నీ మీద ఈర్ష్య పడి దూరంగా
ఎగిరి పోయినవేళ జాలితో నీ పెదవి విరుచుకొన్నప్పుడు ఇంద్ర చాపం కనులు
విప్పార్చుకుని నీన్నే చూస్తుంటే .....

పగలు రేయి ... ఆకలి దప్పిక మరచి .. అందమైన అనుభూతి.

రేయి .. నీవు దగ్గర లేనప్పుడు భయంకరంగా కనిపించే ఈ రేయి నువు తోడుగా
ఉన్నప్పుడు ఎందుకింత అందంగా కనిపిస్తుందో... నాకైతే అర్ధం కావడం
లేదు.పొద్దున్నే రెండు తుమ్మెదలు మాట్లాడుకోవడం విన్నా... ఒక తుమ్మెద పూల
సువాసన పీల్చడానికి పువ్వు దగ్గరగా వెళ్ళినప్పుడు ఆ పువ్వు తుమ్మెదని
వేడుకుందంటా...ఈ రోజు మాత్రం వదిలేయమని ఎందుకంటే ఆ మత్తైన పూల సౌరభం
కేవలం నీకూ నాకే స్వంతం కావాలని ఆ సుగంధికాల ఆరాటం. ఆ రాత్రి మబ్బులపై
చందృడు ఆగ్రహంగా ఉన్నాడని విని ఎందుకా అని చూస్తే నిజమే చంద్రుడు ఎర్రగా
ఉన్నాడు. కాదా మరి నిండు పౌర్ణమిరోజు చెలికాని సరసన చెలికత్తె ఉండగా ఈ
బోడి మబ్బులు అడ్డు వస్తే ఎలా? వాటికి తగిన శాస్థి జరిగింది. దూరంగా పారి
పోయాయ్ తునాతునకలై. దాంతో చంద్రుడు ప్రసన్నుడై తెల్లటి కాంతి వెదజల్లుతూ
మనవైపుకే వడివదిగా వస్తున్నడు. మరి అతని ఆరాటం అతనిది. త్వర త్వరగా వచ్చి
కొబ్బరి ఆకుల నడుమ నుండి తొంగి తొంగి చూస్తున్నాడు.
ఇక మలయ మారుతం సంగతి చెప్పనక్కర లేదు. తన వేగాన్ని పూర్తిగా తగ్గించి
మంద్రంగా వీస్తూ మధ్య మధ్యలో ఆ పూల పరిమళాన్ని తనలో కలిపేసుకుని
మనకందించడానికి విశ్వప్రయత్నం చేసున్న వేళ....

నా మనసు నీ మనసుతో చెప్తోంది.. ప్రియా.. ఎన్ని జన్మలైనా నీ ఊహల తోనే జీవిస్తానని.

ఒక వేస్ట్ ఫెలో కథ

ఒక వేస్ట్ ఫెలో కథ